این نوشتار به بررسی ابعاد سرنوشتساز مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو میپردازد. نویسنده معتقد است موفقیت در دستیابی به یک چارچوب کلی، کلید تداوم مذاکرات فنی در آینده است. چالش اصلی در این میان، تقابل میان خواستهی آمریکا برای «غنیسازی صفر» و پافشاری ایران بر «حق غنیسازی» است؛ هرچند گمانهزنیهایی مبنی بر پذیرش فرمولهای میانی نظیر «غنیسازی نمادین» با نظارت شدید آژانس مطرح شده است. در نهایت، احمدی با اشاره به ضرورت رفع تحریمها و فشارهای داخلی بر ترامپ، مقامات ایرانی را به «خطرپذیری معقول» فرا میخواند و هشدار میدهد که پافشاری بر اهداف غیرضروری نباید منجر به خسارات جبرانناپذیر ملی شود.
نامه ١٨٥ اقتصاددان به رئیسجمهور، نگرانی و احساس مسئولیت جامعه آکادمیک را نشان میدهد. این نامه با استناد به اصول مالیه مشروطه، از دولت میخواهد که بهجای تحمیل تمام بار اصلاحات قیمتی بر مردم، با حذف هزینههای زائد و بودجه نهادهای غیرضروری، انضباط مالی و شفافیت را محقق کند تا اعتماد عمومی جلب شود. نویسنده نیز بر لزوم حذف هزینههای تحمیلی ناشی از سیاست خارجی نامتوازن تأکید میکند.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل